Henryk Leopold Kalinowski

WSPOMNIENIE O PREZESIE ZG ZKRPiBWP

KOMANDORZE DYPL. HENRYKU LEOPOLDZIE KALINOWSKIM (1925-2020)

komandor

Henryk Leopold Kalinowski oficer Wojska Polskiego i komandor dypl. Marynarki Wojennej, Kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski, Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, Krzyża Walecznych, Krzyża Partyzanckiego, Orderu Krzyża Grunwaldu III kl., Warszawskiego Krzyża Powstańczego, Medalu „Za udział w walkach o Berlin”, Medalu „Zasłużonym na Polu Chwały”, Medalu za Warszawę 1939–1945 i innych.

Urodził się na Kresach Wschodnich Rzeczypospolitej w Krzemieńcu na Wołyniu w rodzinie szlacheckiej KALINOWSKICH herbu „Kalinowce” Józefa i Heleny z d. Jastrzębskiej.

czytaj dalej >>

Ojciec Komandora Józef Kalinowski w 1929 roku służył w 2. Batalionie Saperów Kaniowskich. Henryk był słuchaczem kursu dla małoletnich Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP) w Brasławiu. Po 17 września 1939 roku znalazł się na terenach zajętych przez ZSRR. Pod okupacją sowiecką brał działał w ruchu partyzanckim na Wołyniu i Polesiu. W marcu 1944 roku wstąpił w szeregi 1 Armii. Komandor był weteranem wyjątkowej w Wojsku Polskim jednostki – 6 Warszawskiego Samodzielnego Zmotoryzowanego Batalionu Pontonowo-Mostowego wraz, z którym przeszedł cały szlak bojowy zakończony zdobyciem Berlina. Walczył pod Studziankami, brał trzykrotnie udział w forsowaniu Wisły i wyzwoleniu Warszawy w styczniu 1945 roku. Elitarny, wyposażony w amerykański sprzęt 6. Batalion (6 szbpont - most), walczył zawsze na pierwszej linii - na przyczółkach wiślanych (trzykrotnie uczestniczył w forsowaniu Wisły w sierpniu i wrześniu 1944 r.), szedł na pomoc Powstaniu Warszawskiemu przez płytę czerniakowską, walczył na przyczółku odrzańskim i wreszcie w sercu III Rzeszy – Berlinie. 20-letni sierżant Henryk L Kalinowski należał do grupy żołnierzy, którzy 27 lutego 1945 roku pod ogniem niemieckim wbili w Czelinie nad Odrą pierwszy polski słup graniczny oraz wydali tzw. Akt Czeliński.

Po zakończeniu działań wojennych ukończył Oficerską Szkołę Saperów w Lublinie
i został żołnierzem zawodowym w wojskach inżynieryjno-saperskich. Brał udział w akcji rozminowywania kraju (1947-1950). W 1951 roku został przeniesiony do Sztabu Generalnego WP, a następnie do Dowództwa Marynarki Wojennej, gdzie otrzymał stanowisko szefa wydziału rozpoznawczego. Absolwent Wyższej Akademii Wojskowej im. K. Woroszyłowa w Moskwie (1956-1959) i Wojskowej Akademii Politycznej (1959-1962). Zajmował różne stanowiska dowódcze, m.in.: szefa sztabu, p.o. dowódcy Bazy Marynarki Wojennej w Świnoujściu, przez wiele lat pracował w centrali MON. Wykładowca akademicki i kierownik Katedry Taktyki i Sztuki Operacyjnej Akademii Sztabu Generalnego.

Od 1980 roku był na emeryturze. Aktywnie działał w wielu organizacjach, w tym organizacjach kombatanckich, gdzie skupił się na działalności integrującej kombatantów. Był m.in. sekretarzem Krajowej Rady Kombatantów WP; sekretarzem generalnym Stowarzyszenia Kawalerów Virtuti Militari – Kombatantów Wojska Polskiego; sekretarzem generalnym Stowarzyszenia Kawalerów Orderu Wojennego Krzyża Grunwaldu; Kanclerzem Kapituły Misja Pojednania, Wielkim Ambasadorem Orderu Św. Stanisława BM oraz przewodniczącym Komisji Historycznej ZG ZKRPiBWP, sekretarzem, a następnie, do końca życia, prezesem Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych.

Zmarł 26 grudnia 2020 w Warszawie. Pochowany został na Cmentarzu Prawosławnym przy ul. Wolskiej 138/140 w Warszawie (kwatera nr 67)

Cześć Jego Pamięci.

Kombatanci i Współpracownicy ZKRPiBWP